@ چونکه عشقت نشود یار , غریبی به جهان @
با کمال تاسف باید عرض نمایم که من از اين لحظه به بعد به نگارش شعر و يا هر مطلب ديگر در وبلاگ و يا هر سايتي نخواهم پرداخت و بدينوسيله با دنياي مجازي وبلاگ خداحافظي مينمايم.
خداوند يار و نگهدار همگي شما
روزگاري است غريب !
مردم از وازدگي
همه گم كرده ره و سر گردان
مي شتابند بسوي هدفي نا معلوم
كه زماني برسند
به در باغ بهشت !
اعتقادات همه سست و مريض
در عبادات همه كاهل و مست
و گروهي اندك
در پي رزق حلال !
روز گاري است غريب !
عاطفه گم شده در بين همه خلق الله
فرق دارا و ندار
نيست جز يك الف و نون به كلام(دارا - نـدار)
هر دو بر دار نمودند سكون
ليك دارا نبود
بر سر دار مجازات كنون !
روزگاري است غريب!
و من دلشده را
به درون بغض گل آلوده و بس عمر ستان
كه به گهگاه فشارد همه اعضاي درون
و سئوالات بدون پاسخ
كه گريزان كندم
از تقابل با فهم !
چه توان كرد
كه در اين ره پر پيچ و خم وازدگي
گر برانيم سخن ، بر ره راست
اين جواب آيد دست:
هر چه آيد به سر ما مردم
همه اش ما حصل نفس فرو مايه ماست.
تمام خاطره ها رنگ ارغوانی داشت
تبسم دل مــا بــوی آشنایی داشت
ز بس که یار جفا کرد بر دل زارم
چراغ روشن دل رنگ بی نوایی داشت
نشانه ای است ز درد دل غمین و نزار
ندانم از چه سبب تیره گشته این دفتر
که نقش هر ورقش بوده یادگـــار نگار
عشــــــق تعـــريف بـــــــــودن است
و بــــــــودن بــــــــــــــــا تـــــــــو
يعني همــــــــــــــــــان عشـــق
مراد دل يعني احساس بودن تو
و احساس يعني فهميدن تو
وكليد فهـــم محبت است
كه اگر عاشق شـوي
آنــرا خواهي يــافت
محبت بــــايد نخسـت
در نگــــــــاه تــــو باشـــــد
انگاه كه يــــــــــــار را ميبينـي.
ومن محبت را زماني آموختــــــــم
كه تو خيره به من چشم دوخته بودي
و من نيــــــــــــــــــــــز بـــــــه تــــــــــو
و حـــــــــــال آنكـــــــــه تــــــــــا آنزمــــان
كسي مـــــــــرا خيـــــــره در خود نيافته بـــود
من با چشــم درون تو را مي بينــــــــــــــــــــــم
و آنگاه دلم را به سوي تـــو روانه ميســــــــــــــازم
و امیدوارم که توميزبان خوبي براي اين دل عاشق باشي
خورشـــــــــــــــــــــــيد رو بـــــــــه افـــول اســــــت
و كـــــــــــــــم كـــــــــم آسمــــــــــــــــــــــــــــــان
گــــــــــــــــــردن آويـــــــــــــز پر فروغــــــــش را
بــــــــــــــــــــــه رخ مي كشـــــــــــــــــــــــــد
سكــــــــــوت همه جـا را فـــــرا ميگيــــــــرد
و آنــــگاه نـــــــــــوبت مصـــــــــــــــاحبت
عـــــــــــــاشق ومعشــــــــــوق است
كــــــــــــــــــه در دل شـــــــــــــــب
بــــــــــــــــا يكـــــــــــــديگـــــــر
نجواي شبـــــــانه سرميدهند
و هنگـــــــــــام سحـــــــــر
نـــــــــوبت آن اســــــت
كه در خيـــــــــال خود
يكـــــــــــديگــــــر را
در آغـــوش كشند
و با بوســـه اي
سكوتي ديگر را
در شبهاي دگــر
انتظار كشنـــــــد
و اين انتظــــــــــار
چقدر دشوار است.
همچنان بیدارم
واندر این ظلمت شب
دوست دارم که دلم را به خدا بسپارم
و بگویم با او :
که من از کرده خود بیزارم
هر چه بگذشت در این خلوت تنهایی من
همه چــون رویـــــــــا بود
حال در بهتم از این حـــــــــال خــــــــــراب
و ندانم که پس از اینهمه ســـال
من چه با خـــــود دارم
وچه از خويشتن خويش همي ميخواهم.
می نویسم که بود عبرت وپنـــــــد
زنــــــــــــــدگی نامه من
از برای همه دلســـــــــوختگان
تاكه بدانند همه
آخر قصه کجاست.
آه ای مــــردم شهـــــــــر :
این منم شاعر دلسوخته شهر شما
یادتان هست مرا؟
من همانم که شمــــا
از سر صدق و صفـــــــــا
یــــــــــــــاریم میکـــــــردید
می شنیدم که به هم میگفتید
که فلان ابن فلان می آیــــــــــد
بچه هـــا جمــــــــع شـــــــــوبد
آمد اینک استــــــــــــــــــــــــــــاد
و من دلشـده را گاه غـروری کــــاذب
دور میکــــــــــرد ز خــــــــود
و نمی دانستــــــــــــم
که چســــان آتش این کبـــــــــــر و غرور
نیست می سازد همه ما حصل زحمت من
حال در کوچه و برزن همه مردم از مــــن
روی بر می تابنــــــــــد
و دگر نیست غریو شادی
در میـان آنــــــــها
گاهگاهی ز سر رحم سلامی بدهند
و نه دیگر حرفی
که مــــــــرا شــاد کند
آری ای دوست بدان
آخر کبـــــر و غــــــــــرور
عـــــزلت و تنهـــــایی است
و ســـر انجام غـــرور بیجـــــا
ختم بـــــــــا رســــــوایی است ...
که به آهنگ شیاطین همه دم دمسازی
تو ز می نوش نمودی که به ساغر برسی
ز چه رو دست به دامان هوس می یازی
این امانت که تو را داده خداوند کــریم
بهر انسان شدنت بود به آن می نـازی؟
دست شیطان تو رها کن به خدا روی نما
همه کافی بودت سرکشی ولجبــــازی
تا که نفرین ننمودست تو را حی ودود
جــامه رزم به تن کن به ره سربـــازی
بگسل این بند اسارت که متین نیست تورا
چوبکوشی به سر قله چنان شهبــازی
هر چه خواهی ز خدا خواه که او رحمان است
ور نــه این خرقه دیبــا به کـَــهی می بــــازی
فدای خال لبت بند بند این تن من
غریب دولت عشقم دل تو میهن من
تو قطعه ای ز دلت را به نزد ما بسپار
به کـار آیدم آن قطعه گـــاه مردن من
به تا سحر نبرد از عطش دمی هوشم
به راه عشق اگر عمر ما کفاف دهد
برای عافیتش بی مجـــــــال میکوشم
منده سنین کیمین فقیر عاشقم
دنیــــا دا هر نه وار اونــــــا لایقم
بیلمورم عمرمین قضاسی نه دور
فقط بیلــورم اللهــــــــا عـــاشقم
**********
گر از گِل بگذری بر گــُـل نشینی
گر از گــُـل بگذری بر دل نشینی
گذر کردن ز گــِل آسان نمــایـــد
خوشا آنــدم که جای گــُـل نشینی
********************
و حزین خانه ما
خالی از بوی گل و ریحان است .
سالها بود در این روز بزرگ
که پدر از سر شوق
هدیه میداد ز بهر مادر
که ورا شاد کند
ولی امســـــال عجب سال بـــــدی است
چون پـــــــدر فـــــــــــــــــردا نیست
تا که آن دستـــــه گل زیبـــــا را
به تو تقدیم کند مــادر جــان.
آه ای کاش که میدانستم
پدر اینک به کجاست.
میکند در گوشم
تک صدایی نجوا
که پدر هر جا هست
باز هم پیش شماست
و امیــد مـــــــــــــــادر
وقت تنهـــــایی و غـــــم
همه بسته ست به لبخند شما
شادي و عيش و طرب تا كه نباشد دلبر بـــه قيـــاس دل مجـــروح ، كــم از مــاتم نيست
اين دل غمزده را جام مرادش چو دهــند تك سواري است كه همتاش دراين عالم نيست
جزشراب لب لعلش توچه خواهي ز نگار كه طبيب است ولبش نيــز كم از مرهم نيست
سخن عشق نشايد كه به نا محرم گفت اندر اين ســــوق ،تمنـا به زر و درهـــــم نيست
دل عاشق چو نداري نبـــري نيك متـــاع
چاه چاه است ولي آب دگــر زمزم نيست
به تاراج رفته این دل سرد من
و چه سازم که راه بازگشت
مسیری بس نا مهربان است
در این اندیشه ام
که آیا فرجی خواهد شد
که زندگی را با عزیزانم
دوباره آغاز کنم؟
و این دل سرد عاشق را
به گرمای حیات بخش زندگی
باری دگر احیا سازم؟
مینویسم تا شاید
از میان نوشته هایم حرفی تازه بیابم
که مرا امیدی دوباره
و زندگی ام را حیاتی نو ببخشد.
بی جهت نیست که رندان همه آواره شـوند وصلت یار به حق جای تمنـا دارد
گرش آن چشم خمار و لب خندان بینی تو بگویی که به والله تماشــــا دارد
روز و شب درک نسازم که چسان میگذرد دلم از شوق وصالش همه غوغا دارد
در امیــدم که صبـاحی گلم از راه رسد چون ردای تن او بوی مسیحــا دارد
دیگرم نیست غمی گر به وصالش برسم دل مجنون من امشب غم لیـــلا دارد
سالها میگذرد نیست مرا تاب و توان
ماهرو دلبر من غیبت کبری دارد
باء بسم الله همان باب نجــــات من و تـــو
سين آن سايه مهري به سراي من و تـــو
ميم ان مرتبت ومهر خـداوند كريـــــــــــــم
الفش الـــفت زيـــــباي ميـــان من و تــــو
لـام از لب لـــباب است و دگر لـعل گــــران
هاء آن هديـــــه حق بهر رضاي من و تـــو
آنقدر نيست قشنگ
كه تو اندر نظرم مي آيي
نور خورشيد به آن گرمي و لطف
آنقدر نيست لطيف
كه تو با الفت و نيك انديشي
ز نظر ميگذري
من نديدم گهري ناب در اين گنج عظيم خلقت
همچو چشمان پر از مهر تو شفاف و قشنگ
يا كه يك چشمه پر آب و ذلال
به ذلال دل جاري تو بر دامن سنگ
با چه توصيف كنم مهر تو را
با كدامين واژه
من كنم وصف كمالات تو را
هر چه مي انديشم
نيست اندر نظرم جمله زيبا تر از اين
پس تو را ميگويم
با دو صد شور كه اي همسر خوش طينت من
دوستت دارم من
دوستت دارم من
تقديم به همسر مهربانم
به مناسبت روز بزرگ مادر
اي تجلي همــــه دنيــــــاي مــــن
اي تو راز خفتــه انـــدر جـــان و دل
اي توان قــامت رعنــــــــاي مــــن
اي كه هستي هم مرا آرام جــــان
هم تويي روشنگر فــــرداي مـــــن
بشكند اين بغــض در نـــاي دلــــــم
تا تو را مي خوانمت ، مولاي مـــــن
دستگيري كن مرا اي روح و جـــــان
تا كه عرش خويش سازي جاي مــن
تشنه ام سيراب زان مي كن مــــرا
تا رها سازد ز جـــان غوغاي مـــــن
در تلاشم بنده اي قــانع شـــــــوم
پر شود از جام تو صهبـــاي مـــــن
ذكر گويم تا سحر من بي شمـــــار
تا منور ســــازد اين سيمـــاي مــن
دل نه تاريك است، ره هموار نيست
تا فـــرو بنشانـــد اين بلـــواي مــن
رو اميــني پنـــــد از نيكــــان شنـو
تا نگويي صبح و شام اي واي مـن
ولی اینگونه هرگز
بیم از آن دارم که قبل از زندگی
آید سراغم مرگ
مرگی پوچ و بی ارزش
که حتی بر مزار سرد وخاموشم
نبارد شبنمی از برگهای خسته پیچک
هراسانم از این مردن
ز ماندن هم گهی من بیم دارم !
به هر سو میروی اینک
بساط ظلم می بینی
و از خیرات و احسان
اندکی ماندست بر جا
وتو میدانی ولی
دانش تو را سودی ندارد
چون تو تنهائی
بیا تا بگذریم از این
سراب پست و ناهموار
تا شاید
حقیقت را بدست آریم
تا انسان شدن را باز
از نو
در کلاس اول نیکی بخوانیم
درس اول : اِ
چون انسان...
سخن از مستی و از ذلف سر یـــــــار نبـــــــود
حیف و صد حیف ز عمری که به غفلت بگذشت
کـاش یکدم دل مـن با دل تـو یـــــــار نبـــــــــود
سالها بــا خم ابـــــروی تو خم گشت وجـــــود
لیــــک اندر نظـرت درخــور یک تــــــــار نبــــــود
ما به مستی بسپــــردیم ره خویش به عشـق
غافل از آنکه کسی طالـب دیـــــدار نبـــــــــود
هر که آمد ز سر شوق به سر منــزل مــــــــا
از بــد حادثه بــا خیــل سبکبـــــار نبــــــــــود
عمر طی شد به بهـارش ننشاندیــــــم گلی
ثمری جز خس و خاشاک در این کار نبــــــود
باشد امیــــــــد بهاری دگر از راه رســـــــد
تا بیابیــــــــم دلی را که ستمکـــــار نبــــــود
از پشت قابی از لبخند
هر آن میسوزاند
جگـــرم را !
و پرسش یک نگاه عاشقانه
به اسارت میکشد
بنــــد بنـــد تنــــم را !
آّه که عاشقی
ناجوانمردانه ترین مبارزه زندگی است
*** *** ***
ای اهل بیت رسول خدا (ص) دوستی شما وظیفه ای است بر ما که قران به آن اشاره نموده است و بزرگی و مرتبت شما شما را کفایت میکند .پس هر که بر شما درود نفرستد نماز او در بارگاه الهی پذیرفته نیست.
این گفته یکی از علمای اهل تسنن است که در کتاب های معتبر ایشان نیز تایید شده که دلالت بر حقانیت این خاندان مینماید. باید پذیرفت که فاصله بین مذاهب تا به این حد نیست که توسط دشمنان مسلمانان بزرگ نمائی میشودومی طلبد مسلمانان با هشیاری بیشتری با این موضوع برخورد نمایند.
گوئی از حرکت باز ایستاده
و خوشبختی من
در پس آن...
و نیم نگاهی
به چرخش موزون عقربه های عمر
که تند تر از همیشه
در حال گردشند...
نقطه پایان همان نقطه آغاز است
و محل تلاقی این دو
جایگاه مرگ من و توست
که از زمان و مکان آن نیز
فقط خدا واقف است و بس...
آه...
می شنوم صدائی را
که از ماورای سکوت زمان
مرا فرا می خواند
به مرگ
و همواره میگوید مرا
حاسبوا قبل ان تحاسبوا
به حساب خویش رسیدگی کن
قبل از آنکه به حسابت رسیدگی کنند.
من آن صورتگری هستم
که تصویر تو را هر شب
به روی صفحه ای از جنس قلبم
خلق می سازم
و در بهتم!
که هر شب
چهره زیبا تری از تو
به روی بوم احساسم
پدید آید
و می ترسم
که این دستان افسونگر
تو را روزی
در اوج آسمانها
با ملائک همنشین سازد
که دیگر آنزمان
باید بگویم
نازنین بدرود
چون من بی پر و بالم
و جایم در نهایت
بر فراز قله ای
بر روی این سیاره خاکی است
که حتی با دو بال عشق هم
پرواز سویت باز نتوانم
مرا دریاب ای رویای شبهایم
کویری خشک و بی حاصل
دلی تنگ و تبی جانســــوز
شبی تاریک و چشمی کور
سر از سودای دل خاموش
...
نمی دانم چرا هرگز
به تاریکی نکردم خو؟
مرا امید آن باشد
که گیرد چشم کورم
از نگاهت مهربانت سو
...
چو پیر دیر کنعانم
که شاید
بوی دامان پر از مهرت
مرا نور بصر بخشد
بیا ... آرام جان من
که بی تو سرد و تاریکم
وبی تو همچنان خاموش...
غمزده ام به کوی تو باش تو هم صدای من
گرتو شدی رها دمی ازهوس و هوای خود
سوی من آی تا شوی مست از این نوای من
عشق مرا سبب نشد تا که رها کنم تو را
چون بگرفته تــا ابد بــوی تـو این ســرای من
دل خوشم ازخیال تو تاکه رها شوم زخود
عشق تو تــا ابد بـٌــود وصــله این ردای من
هر نفسی که آید از نای حزین من بـــرون
نام تو را صدا زند چونکه توئی هـــوای من
بـاغ بنفشه در نظـــر آن رخ نیلگـــون تـو
جامه مرا به تن توئی گفت چونین خدای من (۱)
گر تو نظر کنی مرا گو که نظر کند خدا
نیــست بجز فـــراغ تو هیــچ بلا بــلای من
(۱)
بر گرفته از آیه شریفه قران که میفرماید :
(هن لباس لکم و انتم لباس لهن)
یعنی زنان چونان جامه ای برای شمایند و شما چون جامه ای برای ایشـــان
همانگونه که لباس پوششی برای عیوب ظاهری انسان است پس زن و مرد
نیزمعایب یکدیگر را میتوانندبپوشانند.
این شراب عشقو بـــــا لب تو پیمــــونه کنم
دوست دارم بهم بگی همیشه یارم میمونی
تـا بـا دستــای نهیـــفم موهاتو شــــونه کنم
دوست دارم بهم بگی حرفامو باور میکنی
تا همین روزا تو رو عروس این خــــونه کنم
همه حرفــای قشنــگ تو بــــرام مقدســه
چیزی نگذاشتی که من برات اونو بونه کنم
من فقط یه دل دارم که قابلت رو نداره
که اونم به راه تو میخوام که دیوونه کنم
